Odgrywa istotną rolę w chorobach szkieletowych oraz w zapobieganiu chorób autoimmunologicznych, nowotworów, układu sercowo-naczyniowego czy chorób psychicznych.
Ponadto witamina D poprawia wrażliwość tkanek na insulinę, stymulując ekspresję receptorów insulinowych w tkankach docelowych.
 
Jej dobrym źródłem jest tran, ryby, grzyby, jaja oraz w małych ilościach produkty mleczne i mięso.
 
Poza tym witaminę D można dostarczyć również poprzez syntezę skórną, przy udziale promieni ultrafioletowych B (UVB), głównie wiosną i latem w towarzystwie odsłoniętych kończyn górnych i dolnych, dlatego w okresie jesienno-zimowym w Polsce zalecana jest dodatkowa suplementacja.
 
W ostatnich latach wskazuje się na powiązanie niedoborów witaminy D z chorobami tarczycy. Może występować nawet u 80% osób chorych na Hashimoto.
 
Warto badać poziom witaminy D (25(OH) ) we krwi co 2-3 lata i w razie konieczności suplementować ją odpowiednio do stężenia w surowicy krwi. Jej optymalny poziom to 50-60 ng/ml (norma 30-100 ng/ml).
 
Znaczne niedobory witaminy D istotnie zwiększają ryzyko wystąpienia choroby autoimmunologicznej, w tym choroby Hashimoto !
Ponadto coraz częściej u osób ze stanami depresyjnymi obserwuje się niedobory witaminy D, co często jest główną przyczyną zachorowania na depresję.
 
Hiperwitaminoza czyli nadmiar witaminy D zdarza się rzadko, głównie w wyniku nieprawidłowej suplementacji. Do typowych objawów przedawkowania należą: utrata łaknienia, zaburzenia rytmu serca oraz wapnienie tkanek miękkich.